Zakład Patomorfologii Szpitala Bielańskiego i CMKP

Szpital Bielański wybudowany został po wojnie i otwarty w 1960 roku w budynku projektu arch. L. Koehlera, początkowo jako szpital miejski. W szpitalu, na bazie oddziałów i zakładów diagnostycznych rozpoczęło działalność dydaktyczną kształcenia podyplomowego 7 jednostek Studium Doskonalenia Lekarzy w Akademii Medycznej w Warszawie. Były to: Katedry i Zakłady Anatomii Patologicznej (Prof. M. Kobuszewska-Faryna), Analityki Laboratoryjnej (Prof. J. Krawczyński), Katedry i Kliniki: Ginekologii i Położnictwa (Prof. M. Bulska), Chorób Wewnętrznych (Prof. W. Hartwig), Otolaryngologii (Doc. T. Bystrzanowska), Okulistyki (Prof. W. Arkin), Hematologii (Prof. W. Ławkowicz). Szybko zyskał renomę placówki akademickiej o najwyższy poziomie i często był nazywany "Akademią Bielańską". Od 1971 roku Studium Doskonalenia Lekarzy zostało przekształcone w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Niestety, wprowadzenie reformy administracyjnej zmieniło jego statut - ze szpitala klinicznego stał się miejskim szpitalem rejonowym. Obecnie następuje powolny powrót do rangi szpitala akademickiego, ponieważ oprócz nieprzerwanie działających: Kliniki Endokrynologii oraz Zakładu Patomorfologii CMKP pojawiła się Klinika Neurochirurgii PAN, oraz nowe Kliniki Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego: Pediatrii, Chirurgii Naczyniowej, Nefrologii, a Oddział Psychiatrii, Neurologiczny i Kardiologiczny objęli samodzielni pracownicy nauki.

Zakład Patomorfologii mieści się w jednopiętrowym budynku, w parku leśnym, otaczającym Szpital Bielański. Zakład Patomorfologii zaprojektowany został przez Prof. Janinę Dąbrowską. Organizatorem i kierownikiem Zakładu Szpitala Bielańskiego była prof. Dr Maria Kobuszewska-Faryna. Od początku istnienia jest złożony z dwóch części: zakładu szpitalnego zajmującego się działalnością diagnostyczną oraz zakładu CMKP zorientowanego na działalność akademicką. Zespoły obu Zakładów uczestniczą w kształceniu lekarzy w zakresie patomorfologii, doskonaląc pracę diagnostyczną, dydaktyczną i naukową. Zapewnia to Szpitalowi wysoko wykwalifikowaną kadrę, a Uczelni możliwość korzystania z bogatego materiału diagnostycznego dla celów dydaktyki i badań naukowych.

PRACOWNICY ZAKŁADU:

W ciągu 45-lecia w obu zakładach (Sz.B i CMKP) pracowało 39 lekarzy, specjalizację z patomorfologii otrzymało 24 osoby.

Spośród wielu zasłużonych dla obu zakładów patomorfologów, najdłużej w zakładzie pracują:
1) dr n. med. Alicja Czorniuk-Śliwa (od 1964 r),
2) dr Maria Barbara Gabryelewicz (od 1965 r),
3) dr n med. Krzysztof Bardadin (od 1970 r),
4) dr n. med. Maciej Wysocki (od 1979 r),
5) dr Tamara Czwalińska (od 1981 r).

DZIAŁALNOŚĆ DIAGNOSTYCZNA

W Zakładzie wyodrębnione są następujące Pracownie:

DZIAŁALNOŚĆ AKADEMICKA

W latach 50-tych i 60-tych pierwszym i pilnym zadaniem było kształcenie młodej kadry patomorfologów, która po wojnie liczyła niespełna 20 osób. Obecnie jest ich ponad 400, po 5-ciu latach studiów specjalizacyjnych i zdaniu egzaminu specjalizacyjnego. Cały zatem wysiłek skierowano na opracowanie licznych form kształcenia podyplomowego, o różnym czasie trwania (od 7 dni do 3-ch miesięcy). W początkowych latach organizowane były szkolenia ciągłe, szkolenie indywidualne, zaoczne, sesje wyjazdowe itp. z czasem doszły kursy o różnej tematyce i ogólnopolskie konferencje konsultacyjno-informacyjne.

W okresie 1961 - 2007 r. w Zakładach Patomorfologii Szpitala Bielańskiego i Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego zaprogramowano i wykonano :

Dla celów wspomagania dydaktyki produkowano fotografie, przeźrocza, tablice, plakaty, zespół kompletów preparatów histopatologicznych, 3 filmy dydaktyczne z zakresu techniki sekcyjnej.

Od roku 2000 działalność Zakładu jest kontynuowana, jednak ze stopniowym reformowaniem kształcenia podyplomowego i adaptacji do nowego programu specjalizacji lekarskich. Kursy, często posiadające ten sam tytuł, zostały zmienione i objęły swoim zasięgiem wiedzę i umiejętności wynikające z programu specjalizacji, stały się kursami "specjalizacyjnymi". Konsekwencją tego była zmiana filozofii ogólnopolskich konferencji informacyjno-konsultacyjnych, których misją stało się "kształcenie ustawiczne" i objęło swoim zasięgiem wszystkich patomorfologów zainteresowanych podnoszeniem kwalifikacji zawodowych. Zestawienie wykonanych szkoleń w latach 2001-2003 przedstawia tabela:

	2006	2007	2008	2009	2010
Kursy specjalizacyjne (obowiązkowe)	3	3	3	3	3
Kursy doskonalące (nieobowiązkowe)	12	13	10	13	10
Ogólnopolskie Konferencje Informacyjno-konsultacyjne	2	2	2	2	2

DZIAŁALNOŚĆ NAUKOWA

W ciągu 40 lat działalności Zakładu stopień doktora nauk medycznych uzyskało 15 osób.
Prof. Maria Kobuszewska-Faryna była opiekunem 4 przewodów habilitacyjnych.
Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymały 2 osoby, profesora zwyczajnego 1 osoba.
Kilkunastu kolegów klinicystów dokonało prac doświadczalnych lub opracowało część swoich prac doktorskich, wymagającej dokumentacji patomorfologicznej.
Sześciu doktorów nauk medycznych wykonało część doświadczalną oraz otrzymało opracowanie patomorfologiczne swoich rozpraw habilitacyjnych.

W sumie, do roku 2005 opublikowano 449prac - prace naukowe oryginalne, opracowania ciekawej kazuistyki, podręczniki, rozdziały do podręczników, skrypty, prace biograficzne itp.
78 prac naukowych opublikowano w poważnych czasopismach zagranicznych, 23 - uzyskały nagrody. Były to prace omawiające problemy endokrynologii, ginekologii, gastroenterologii, hepatologii, neuropatologii i patologii wieku dziecięcego. Cenne opracowania dotyczyły epidemii grypy lat 70-tych, nagrodzone przez Ministra Zdrowia. Ważne dla praktyki było studium, wskazujące na wadliwe rozpoznawanie chorób gruźlicy, zwłaszcza postaci krwiopochodnych.

Przeszło 18 lat prowadzono prace w dwóch programach badawczych: w programie b4-DAR-01, dotyczące badań ekologicznych nad działaniem rakotwórczych zanieczyszczeń powietrza w 10-ciu miastach polskich, oraz w programie PR-6-2402, poświęconym wczesnemu rozpoznawaniu choroby nowotworowej w dzieci.